Ακοίμητη
η ακίνητη μνήμη
Στη λίμνη αντεστραμμένη
Από την σύντομη βροχή γεννημένη
Περνούν περαστικοί
Δεν προσέχουν· είναι στραμμένοι στην κανονικότητα
πατούν μέσα, ταλανίζεται η εικόνα· ακόμα
Παραμορφώνεται και επανέρχεται αργά σαν λευκό σεντόνι
Που το τινάζεις στον αέρα για να πέσει απαλά· ξανά
Στο κρεβάτι, τεντωμένο τοπίο χιονισμένο μιας βόρειας αιθρίας
Τέλεια στρωμένο χωρίς τα τσαλακώματα του ύπνου
Που γεννούν μικροσκιές στο υπόλοιπο της μέρας
Το πρωινό φως είναι το αθώο κοίταγμα παιδιού μέσα απ' το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας
Ευθύ, αμνησίκακο -και χωρίς τις περιστροφές της νύχτας-
Που προδίδουν τις μικροατέλειες ενός, κατά τ' άλλα, τέλειου ύπνου
Ήσυχου· αδιάκοπτου· οριζόντιου
Χωρίς καμία ανάμνηση κανενός ονείρου
Αναρτήσεις
