Πρελούδιο_Praeludium
Όταν συμβαίνει να γράψεις κάτι, κάθε φορά αισθάνεσαι τον πειρασμό να κρυφτείς πίσω από τις λέξεις. Να αντιποιηθείς τον εαυτό σου χάρη τις μικροψυχίας σου απέναντι στη μεγαλοσύνη των πάντων που σε περιβάλλει με τόσο αβίαστο τρόπο. Είσαι μικρός, δεν δείχνεις μικροπρεπής.
Πως τό 'χε πει ο μαθηματικός και φιλόσοφος Frank Ramsey; Έτσι: "δεν αισθάνομαι διόλου ταπεινός μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Τα αστέρια μπορεί να είναι μεγάλα, αλλά δεν μπορούν να σκεφτούν ή να αγαπήσουν. Αυτές οι ιδιότητες με εντυπωσιάζουν πολύ περισσότερο από το μέγεθος...". Και γίνεσαι κακότροπος γιατί, κατά βάθος δεν ήσουν ποτέ καλός απέναντι σε ό,τι σε ξεπερνάει.
Πως τό 'χε πει ο μαθηματικός και φιλόσοφος Frank Ramsey; Έτσι: "δεν αισθάνομαι διόλου ταπεινός μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Τα αστέρια μπορεί να είναι μεγάλα, αλλά δεν μπορούν να σκεφτούν ή να αγαπήσουν. Αυτές οι ιδιότητες με εντυπωσιάζουν πολύ περισσότερο από το μέγεθος...". Και γίνεσαι κακότροπος γιατί, κατά βάθος δεν ήσουν ποτέ καλός απέναντι σε ό,τι σε ξεπερνάει.
Ακόμα και οι έρωτές σου. Δεν είσαι ο μόνος, αλλά είσαι πολύ μόνος. Ακόμα και όταν επιδιώκεις βεβιασμένες συναναστροφές ή συγχρωτισμούς σε άχρωμους χώρους με ανθρώπους που δείχνουν τραγικοί. Έτσι, ξετυλίγεται η προσωπική σου τραγωδία, που όμως δεν περιλαμβάνει κανέναν γνωστό μύθο, πάνω στον οποίο θα εξελιχθείς και θα αναπληρώσει την απουσία του έρωτα. Ούτε η λυτρωτική ανωνυμία του χορού υπάρχει, να χαθείς μέσα της. Στέκεσαι μόνος μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο εστιατόριο. Κανείς δεν προτίθεται να σε κοιτάξει, αν και το εύχεσαι, όμως καταλήγεις να τους κοιτάς εσύ, μήπως και συλλάβεις ένα στιγμιαίο, φευγαλέο κοίταγμα, αρκετό όμως να σε ξεγυμνώσει από το κουστούμι του ρόλου που παίζεις τόσο κακά. Γιατί να πηγαίνει κάποιος, μόνος του, σε μέρος γεμάτο από κόσμο, αν δεν επιδιώκει, κατά βάθος, να αποσπάσει λίγη συναισθηματική ελεημοσύνη; Να δείξουμε, με σιχαμένο τρόπο, ότι είμαστε θύματα, να συγκεντρώσουμε το ενδιαφέρον άγνωστων πάνω μας. Παίζουμε καλά τον ρόλο του αρνητικού, μα αξιαγάπητου, ήρωα αλλά οι γνωστοί μας μάς έχουν μάθει πια. Γι' αυτό και ιδιωτεύουμε την μοναξιά σε άγνωστους δημόσιους χώρους.
Πόσο ισχυρή επιρροή έχουν ασκήσει οι μεγάλες μελό σκηνές του παγκόσμιου σινεμά στη δραματοποίηση της ζωής μας; Το αντιλαμβάνεσαι σε κάποια ανύποπτη στιγμή, όσο κοινωνείς την μιζέρια σου, μ' επιδεικτικώς διακριτικό τρόπο που όλοι το διακρίνουν εκτός από 'σένα, όταν κοιταχθείς σε κάποιο καθρέπτη και δεν βλέπεις παρά τον Μπόγκαρτ, σε κάποιο decadence μπαρ της Καζαμπλάνκα, να καπνίζει και να πνίγεται σε μια γουλιά αλκοόλ. Αλλά βοήθεια δεν φωνάζει. Κατά βάθος ρέπουμε προς την αυτοκαταστροφή ασυνείδητα. Αφηνόμαστε στην ακαταμάχητη ηδύτητα της μελαγχολίας να μας στροβιλίζει και ζαλισμένοι, παραδέρνουμε σε νοερή τρικυμιώδη θάλασσα. Ενώ στην παραγματικότητα πελαγώνουμε στην απέραντη νηνεμία του απολύτως τίποτα.
Ξέρω, χειρότερο της αμαχητί ήττας, είναι να 'σαι άοπλος. Όχι ρίψασπις, αλλά άπελπις. Να περπατάς μες στην βροχή και να βρέχεσαι, επειδή αγνόησες τα σύννεφα. Όχι γιατί δεν έχεις ομπρέλλα.
Και συνεχίζω από 'κεί που άφησα την φράση του Ramsey: "η εικόνα για τον κόσμο σχηματίζεται με προοπτική και όχι σαν ένα μοντέλο που δημιουργείται σε κλίμακα. Το πρώτο πλάνο καταλαμβάνεται από τις ανθρώπινες υπάρξεις και τα άστρα είναι όλα τους τόσο μικρά...". Και μακρυά, συμπληρώνω.
Για να μη ψευτίσει ο βαθύς μας πόνος οι Έλληνες τον έκαναν τραγούδι, μιλάει ο Δημήτρης Λιαντίνης για την τραγωδία, μετέτρεψαν την ωμότητα της πραγματικότητας σε χαρωπή εικόνα. Και ρεμβάζουμε το ''έτσι είναι'' σαν ''έτσι σα να είναι''. Με τα ακίνδυνα καμώματα της τέχνης, ξεχνάμε τα θανάσιμα γνωρίσματα της ζωής.
Και ο παρών Νίτσε απλά λέει: ''έχουμε την τέχνη για να μη μας συντρίψει η αλήθεια''. " Υπάρχει ακόμη ένας κόσμος που οφείλουμε να ανακαλύψουμε -και παραπάνω από ένας! Στα πλοία φιλόσοφοι!"
Πόσο ισχυρή επιρροή έχουν ασκήσει οι μεγάλες μελό σκηνές του παγκόσμιου σινεμά στη δραματοποίηση της ζωής μας; Το αντιλαμβάνεσαι σε κάποια ανύποπτη στιγμή, όσο κοινωνείς την μιζέρια σου, μ' επιδεικτικώς διακριτικό τρόπο που όλοι το διακρίνουν εκτός από 'σένα, όταν κοιταχθείς σε κάποιο καθρέπτη και δεν βλέπεις παρά τον Μπόγκαρτ, σε κάποιο decadence μπαρ της Καζαμπλάνκα, να καπνίζει και να πνίγεται σε μια γουλιά αλκοόλ. Αλλά βοήθεια δεν φωνάζει. Κατά βάθος ρέπουμε προς την αυτοκαταστροφή ασυνείδητα. Αφηνόμαστε στην ακαταμάχητη ηδύτητα της μελαγχολίας να μας στροβιλίζει και ζαλισμένοι, παραδέρνουμε σε νοερή τρικυμιώδη θάλασσα. Ενώ στην παραγματικότητα πελαγώνουμε στην απέραντη νηνεμία του απολύτως τίποτα.
Ξέρω, χειρότερο της αμαχητί ήττας, είναι να 'σαι άοπλος. Όχι ρίψασπις, αλλά άπελπις. Να περπατάς μες στην βροχή και να βρέχεσαι, επειδή αγνόησες τα σύννεφα. Όχι γιατί δεν έχεις ομπρέλλα.
Και συνεχίζω από 'κεί που άφησα την φράση του Ramsey: "η εικόνα για τον κόσμο σχηματίζεται με προοπτική και όχι σαν ένα μοντέλο που δημιουργείται σε κλίμακα. Το πρώτο πλάνο καταλαμβάνεται από τις ανθρώπινες υπάρξεις και τα άστρα είναι όλα τους τόσο μικρά...". Και μακρυά, συμπληρώνω.
Για να μη ψευτίσει ο βαθύς μας πόνος οι Έλληνες τον έκαναν τραγούδι, μιλάει ο Δημήτρης Λιαντίνης για την τραγωδία, μετέτρεψαν την ωμότητα της πραγματικότητας σε χαρωπή εικόνα. Και ρεμβάζουμε το ''έτσι είναι'' σαν ''έτσι σα να είναι''. Με τα ακίνδυνα καμώματα της τέχνης, ξεχνάμε τα θανάσιμα γνωρίσματα της ζωής.
Και ο παρών Νίτσε απλά λέει: ''έχουμε την τέχνη για να μη μας συντρίψει η αλήθεια''. " Υπάρχει ακόμη ένας κόσμος που οφείλουμε να ανακαλύψουμε -και παραπάνω από ένας! Στα πλοία φιλόσοφοι!"
Αυτά αρκούν να γνωρίζεται για μένα. Αυτά αρκούν για να γράφω.
Αναρτήσεις
