στη σ μου
 |
| Roberto Ferri |
περνάνε οι ώρες όπως στέκομαι ψηλά,
τις βλέπω κάτω στους δρόμους
να γερνάνε τους ανθρώπους, να παλιώνουν
τ΄ αυτοκίνητα, σπίτια που κρέμονται να γκρεμίζονται
άλλα να τα ερειπώνουν, για να χτίζονται νέα,
άλλα ερημώνουν - έτσι δημιουργούνται η ερημιές,
δέντρα να ψηλώνουν και να διαβρώνονται οι λόφοι,
οι πεδιάδα να οργώνεται -να σπέρνεται και να θερίζεται.
Περνάνε και τα σμήνη πουλιών, κοπάδια μηρυκαστικών, πλήθη ανθρώπων
και, μετά τη βροχή, κοπάδια ψαριών μαζί με τις αμέτρητες χαμένες ώρες
των ερασιτεχνών ψαράδων που σκότωναν την ώρα τους ψαρεύοντας και
που τώρα οι δολοφονημένες ώρες τους εκδικούνται
με το να ξαναζωντανεύουν όλο αυτόν τον χρόνο μπρος στα μάτια τους
ξαναζώντας όλο εκείνον τον χρόνο που σκόρπιζαν άσκοπα -τέτοιος εφιάλτης η ζωή τους.
Ποτέ, ούτε για λεπτό, δεν σε ξεχνώ, κι εγώ δεν πρόκειται να ξαναζήσω αυτό το λεπτό
το ψιλό..., το αδύνατο αναπολώντας το,
αλλά αγναντεύοντάς το όπως ένα τοπίο, αμέριστος και ασκόρπιστος
συγκρατημένος ...απ΄ το σφιχτό κράτημά σου. Δεν ξοδεύομαι
Αναρτήσεις
