ο φυσικός λόγος της χρυσής τομής
εγκατέλειψε το βλέμμα πάνω στον τοίχο
με το πεσμένο επίχρυσμα.
Τυφλωμένος από το φώς· αξίζει περισσότερο απ' το νά 'ναι
τυφλός στο σκοτάδι.
Θυμάται το χρύσισμα των μεταλλικών αντικειμένων
κάθε απόγευμα. Και τί έγινε; Δεν γινόταν πλουσιότερος, ίσως να γινόταν περισσότερος,
αλλά ποτέ τίποτα δεν του περίσσευε την νύχτα.
Θυμάται πάντα εκείνην να υπάρχει και να επιβιώνει τόσο απέριττη
που χωρούσε και ταίριαζε παντού
σαν την απουσία που επιτρέπει
σ' ασύνδετα πρόσωπα, τόπους και πράγματα
να συνδέονται αρμονικά μεταξύ τους
κάτω από αφύσικες φόρμες,
ακριβώς όπως σ' ένα ποίημα
που αποποιείται την ουσία του
και γίνεται μια μεταφυσική παρένθεση
μες στη ροή του φυσικού λόγου.
Αναρτήσεις
