δεν μιλώ πια
βρίσκομαι μόνο
νύχτες χωρίς ύπνο
ημέρες νυσταγμένες
η πόλη δεν περπατιέται
οι δρόμοι δεν περνιούνται
όταν περπατώ ο κόσμος με εμποδίζει
κι όταν στέκομαι με σπρώχνει
Ούτε να φύγω ούτε να μείνω
Η τηλεόραση δεν έχει τίποτα να δεις
η πόλη είναι γεμάτη από αξιοαθέατα
άντρες που βιάζονται, βιάζουν
γυναίκες που βιάζονται, βιάζονται
κι εγώ μετρώ τη γη, μετρώ τα λόγια μου αντιστρόφως:
"τρία, δύο, ένα"
και σωπαίνω για όσα μου έχεις πει και
θα έρθει η μέρα που η σιωπή σου θα μου απαιτήσει
όλα όσα δεν έχεις πει, πίσω
κι εγώ δεν θα ξέρω τι να πω
Αναρτήσεις
