Κι αν τρέχουμε;
Η ζωή πάντα μας προσπερνά
Στεκόμαστε καμιά φορά για μιαν ανάσα
μπροστά από ένα σπίτι
ακουμπώντας την πλάτη σ' έναν βράχο ή
κάτω από το δέντρο
σαν να περιμέναμε κάτι και
όλα μας ξεπέρασαν πια
Έχουμε μείνει πολύ πίσω
Ίσως, λέω, ίσως, κάποτε κάποια γυναίκα και 'μας,
να μας κρατήσει το χέρι
και να μας τραβήξει απ' την σκιά.
Αναρτήσεις
