λίγο πολύ μου σφίγγεις το χέρι
Είναι μεσημέρι και αλλάζει αδιόρατα και γίνεται μια ολόκληρη ημέρα
Προστέθηκε, σαν με παράξενη μαθηματική πράξη,
συν ένα μεσημέρι, για ένα ολοήμερο ρεμβασμό
Μπροστά μου, οι ανθισμένες βερικοκιές, οι εθισμένες
μέλισσες σαν μεθυσμένες, και οι αποστηθισμένες
αντιδράσεις του χεριού που διώχνει ό,τι μας αγγίζει στον λαιμό.
Που αν ήταν μια μύγα ή αν ήταν ένα φυλλαράκι, μια σκέψη από
κάποιον μακριά ή έστω κάποια αίσθηση ανόητη, ήταν τόσο γρήγορο
που δεν θα το μάθουμε ποτέ, αφού τη διώξαμε πριν καν το σκεφτούμε
Και έτσι συνοψίζοντας τα πάντα, με ακραίες συντομεύσεις, σπαταλάμε τον χρόνο
που θέλει ο καθένας για να καταλάβει.
Και, κάπως έτσι, βράδυνε η μέρα.
Αναρτήσεις
